ONDERWERPE

Hulde aan mede-plukkers Darío Santillán en Maximiliano Kosteki, vermoor deur mag

Hulde aan mede-plukkers Darío Santillán en Maximiliano Kosteki, vermoor deur mag


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Deur die gewilde universiteitsmoeders van Plaza de Mayo

Hulle honger. Hulle neem alles ... en ons is die gewelddadige!

Donderdag 4 Julie. 'N Ouditorium vol mense en woede. Gebalde tande, gebalde vuiste, pyn ... En soos die vorige dag, in die Plaza, 'n massiewe en kragtige reaksie. Hierdie openbare klas van die Populêre Universiteit van die Moeders, het gereken op die teenwoordigheid van verskeie leiers: Néstor Pitrola, van die Polo Obrero; Jorge Ceballos, van Barrios de Pie; Héctor Moreno, van die "Plaza del Aguante" van Gral. Mosconi (Salta); Marta López, van die koördineerder van die buurteenheid (C.U.BA.) van Remedios de Escalada; Roberto Martino, van die Teresa Rodríguez-beweging; Alberto Ibarra, van die Territorial Liberation Movement; Gustavo Gíménez, van die Jobless Movement. Ook die solidariteit van Mónica Romero, moeder van Diego Quintero, politieke gevangene; die skrywer David Viñas, die akademiese direkteur van die Universiteit, Vicente Zito Lema; en natuurlik die wit sakdoeke, ons liewe moeders, in die teenwoordigheid van Beba en Porota. Piqueteras-moeders wat hul huis en harte oopstel vir solidariteit. Dit was nie 'n eerbetoon nie, soos verskeie van diegene wat die platform beset het, gesê het. Dit was 'n daad van toewyding aan die stryd. Vir die lewe, teen die dood:

"... Omdat hy wat gesterf het om te veg, in elke maat woon!

Herman Schiller:

Goeie nag. Hulde aan kamerade Darío Santillán en Maximiliano Kosteki, vermoor deur mag. (langdurige applous) Handeling van solidariteit met die heldhaftige stryd van die plukkers en van repudiasie van die volksmoordstaat.

Ons gaan hierdie akte begin met 'n kort artistieke deel, wat aan die stuur van die Paco Urondo-teaterruimte van die Popular University Mothers of Plaza de Mayo sal wees.

Hulle voer 'n fragment uit die koor uit die toneelstuk "Una carretilla de música", van Vicente Zito Lema, met musiek deur Jorge Chanal. Die fragment is getiteld "Canto a los Caídos".

……………………………………………………………………..
(na die musikale fragment, gaan voort H. Schiller)
Kollegas, kollegas:

Hierdie daad is vandag as huldeblyk aangekondig. En heel waarskynlik is huldeblyk nie die regte woord nie. Hulde word aan die dooies gebring, en Darío en Maxi leef!

Hulle stryd is lewendiger as ooit tevore, en ons is hier om voort te gaan met die stryd teen uitbuiting en ellende, vir 'n land in solidariteit, vir 'n sosialistiese land ...

In hierdie Argentinië van vandag, gesink deur die volksmoorddiktatuur van die markte en van die banke, in hierdie Argentinië van vandag waar die hegemoniese sektore van die ekonomie en politiek nie hul karakter as 'n deurmat vir diegene wat die wêreld regeer, die Sublieme verberg nie. gebaar van Darío Santillán, wat sy lewe verlaat het om sy metgesel te help, vertel ons met al die briewe dat dit die kinders van ons volk is!

Die beul kan voortgaan om dollars te versamel en ons honger te lei. Dit is die kannibale samelewing wat hulle gevorm het. Hulle wil die ou Malthus-teorieë op ons toepas, om die broosste uit te roei sodat die sterkste kan oorleef.

Ons, aan die ander kant, wil 'n nuwe man hê. 'N Nuwe man wat as die koeëls van die moordenaars fluit, nie ontsnap nie, maar stop om sy maat te help. 'N Nuwe man, soos Darío Santillán.

Terwyl die vegters van die 70's daaroor gedroom het:

"... hoe mooi, hoe mooi, hoe mooi gaan dit wees, die Kinderhospitaal in die Sheraton Hotel"

"Piqueteros, verdom dit!"

Die stryd van gister, die stryd van vandag. Die drome van gister, die drome van vandag!

Miskien kan ons baarde grys word, maar nie ons utopieë nie!

Van hierdie geslag was hulle - wat sê ek, dit was hulle! - Darío en Maxi. Die antitese van die bankiers, die antitese van die aandelebeurs-spekulante, die antitese van die ongevoelige "yuppies" van die stad.

Ons kyk nie na Wall Street nie, ons kyk na Darío en Maxi, dit is ons verwysings! Eintlik kyk ons ​​wel na Wall Street. Om te weet wat ons wil vernietig en waarom ons 'n totaal ander samelewing wil bou.

Die massamedia, veral diegene wat diep reaksionêr is, maar om die gilada te "bedrieg", aanvaar hulle "progressiewe" houdings, het ons deesdae versadig met die gewelddadigheid.

Hulle honger. Hulle neem alles ... en ons is die gewelddadiges!

Ons sê, met al die versigtigheid en verantwoordelikheid wat ons het, dat ons diep trots is op die revolusionêre en vegtende jeug wat vandag in Argentinië gevorm word om te reageer op die geweld van hierdie onregstelsel!

Om hierdie rede, kom ons vandag met hierdie daad ons absolute solidariteit met die plukkers in die stryd tot uitdrukking en manifesteer ons met al die kragte wat ons het, ons mees kategoriese verwerping van hierdie moordende staat, hierdie moordende regering, hierdie moordende polisie, hierdie perverse uitsluitingsregime, wat volgens die geleentheid deur honger of koeëls doodmaak.

Darío en Maxi is deur 'La Bonaerense' vermoor. Wat is die Buenos Aires-polisie? 'N "Onwettige assosiasie" soos sommige sê, met regstaal? 'N Staat binne die staat, soos ander beweer? 'N "Besettingsleër" soos een joernalis dit gedefinieer het, nie lank gelede nie?

Ongeag die eksegese of vermoedens, die waarheid is dat ongeveer 50 000 troepe een van die mees afskuwelike kriminele korporasies van die hedendaagse Argentinië is. Ek sal nie weer en weer moeg raak vir die aanhaling van die boek van Carlos Dutil en Ricardo Ragendorfer, wat ongeveer vyf jaar gelede gepubliseer is nie: "La Bonaerense. Kriminele geskiedenis van die polisie in die provinsie Buenos Aires", sekerlik een van die mees akute studies wat gemaak is oor die gewone misdade van die reuse-polisie-mafia: omkopery, prostitusie, seerowery van die asfalt, bankroof, verkoop van oorsake, verdwyning van lêers, manipulasie van kundigheid, klandestiene dobbelary, buitensporige ontvoerings, dwelmhandel. En sy misdade wat verband hou met staatsterrorisme, soos die aanval op die AMIA, die misdaad van Cabezas, die Wilde-slagting en vele ander, wat die onmiskenbare stempel dra van sy "onderwyser", die "meester van die Buenos Aires" in die 1970's. : die berugte generaal Ramón Camps.

CORREPI, die koördineerder teen polisie en institusionele onderdrukking, het die honderde gevalle van 'maklike sneller', dit wil sê teregstellings, van ongeveer 1.300 weerlose mense, sedert Desember '83 - dit is sedert die ontstaan ​​van die grondwetlike, met groot presisie gedokumenteer. regerings - tot vandag toe. En 'n groot deel van die sterftes val op die rug van 'die Buenos Aires'.

Agt dae gelede het hulle die lewens van Darío en Maxi afgesny. En sommige "progressiewe" sektore het gehaas om "die nodige gehoorsaamheid" toe te pas deur 100% van die verantwoordelikheid uitsluitlik op die regering te plaas, en nie 'n enkele woord van die spesifieke verantwoordelikheid van die polisie te noem nie, asof 'la Buenos Aires' niks anders was as 'n naïewe instrument van die owerhede aan diens.

Ons sê dat die Duhalde-regering en die staat effektief moordenaars is, maar dat die polisie, wat weens sy korporatiewe struktuur 'outonomie van vlug' het en 'n eie ideologie - nader aan fascisme as enigiets anders, in dieselfde kategorie van misdadigheid moet opgeneem word. , soveel as wat hulle probeer om hulle vry te stel met die ou truuk "bestellings ontvang". As een van daardie progressiewe of pseudo-progressiewe sektore fantaseer dat die polisie outomaties deur betoweringskuns gaan verander net omdat 'n regering volgens hulle 'goed' aanneem, dit verkeerd is!

Ek weet nie watter soort polisie daar sal wees wanneer die mense aan bewind kom as daar regtig 'n polisie-struktuur nodig is nie. Dit, in 'n stelsel van ware en werklike massa-deelname, sal uiteindelik deur populêre debatte beslis word.

Wat ek wel weet is dat HIERDIE polisie wat ons vandag het - die federale, die Buenos Aires, en al die ander mis in die res van die land - dit wil sê al hierdie polisiemagte wat in die Argentynse staat oorheers en dat die as van die werklike misdaad in ons land vorm, ons wil dit nie hê nie! Wat ook al die regering aan die bopunt is, selfs 'n gewilde of vermoedelik gewilde regering.

Daar is geen wedergeboorte vir hierdie korporasie nie, aangesien die Gestapo nie was nie, en die enigste sigbare bestemming is om ontbind te word totdat daar geen spoor oorbly nie!

Duhalde - hierdie onderontwikkelde kern van imperiale eise, wat ons nog steeds as president het - kan op enige oomblik val. Die polisie wat steel, doodmaak en allerhande misdade pleeg met of sonder die erkenning van die konjunkturele mag, bly!

Strafregtelike verantwoordelikheid is net soveel van die een wat weggaan - omdat roofkapitalisme die vervanging moet bespoedig - en van die een wat lewendig en gesond voortgaan met die "yster" wat gereed is om te slag. Albei, die burgerlike mag en die uniformmag, moet onfeilbaar in die beskuldigdebank van die beskuldigde gesit word, buite die "onheil" van die "progressiewe" redders van die stelsel, wat die posbus aan ons wil verkoop dat die skuldiges in wese die wie is die bevele gegee.

Al ons bewondering vir die mede-fotograaf, wat die moed gehad het om te getuig van die polisie se misdaad tydens die moord op Darío! Hierdie kameraad is nog 'n voorbeeld van die jongmense in ons stad wat hul eiers lê waar dit gelê moet word, sonder om die gevare te meet en die sameswering van die stilte van die media-monopolieë teë te staan. Nodeloos om te sê, sonder hierdie fotograaf, sou die moord op Darío en Maximiliano vandag al straffeloos by die honderde soortgelyke sake gevoeg word, en geen van die mondelinge getuienisse sou die medepligtigheid van die "forel" geregtigheid onderwerp nie.

Die rol van die media die afgelope dae was haglik. Hulle het hulself tot enigiets geleen: van die infusie dat die dood van Darío en Maxi "deur 'n gevangene piquetera" geproduseer is, versprei dieselfde skelm argument wat die polisie 'n paar jaar gelede in Tierra del Fuego gebruik het, toe hulle daarop wys dat Víctor Choque sy eie metgeselle het hom doodgemaak; selfs die gebruikte sanbenito van die "infiltrators", wat in werklikheid verberg dat die regte infiltrators agente van die intelligensiedienste was en die polisie, wat buitensporig gepleeg het om die onderdrukkende wreedheid te regverdig. En laat ons nie praat oor die oortreding om diegene weer in die middel te plaas teenoor die onderstaande nie.

Donderdag verlede week, ná die middaguur, 'n paar uur na die moord op Darío en Maxi, het een van die vele verkeerde inligtingstukke, Marcelo Longobardi, gesê dat die polisie 'sinoniem is met die nasie' en die piqueteros 'sinoniem met geweld'. . Daarom moet die Argentyne volgens hierdie karakter wat 'n hoë kas vra om sulke onsin te braak, die polisie ondersteun en nie die gewelddadige piqueteros nie. In werklikheid is die media-embleem van geweld, onreg, honger en uitsluiting die ellendige kommunikeerders, Longobardi-tipe, Haddad-tipe, wat onvoorwaardelik diens lewer van die maatskappye wat hulle ondersteun.

In werklikheid is honger gewelddadig. Die dood van kinders weens honger of proteïentekort is gewelddadig. Die groei van brandsiekte en ander letsels is gewelddadig. Die ineenstorting van openbare hospitale is gewelddadig. Die gebrek aan werk is gewelddadig. Die gebrek aan 'n opvoedkundige begroting is gewelddadig. Die aftakeling van arbeidswetgewing is gewelddadig. Die diefstal van gewilde spaargeld is gewelddadig.

Die vrot pot van die stelselmedia het hulle lasterlik gemaak en tot versadiging belaster. Hulle het die mense doodgemaak, en hulle wou hê dat ons moes glo dat die skuldiges die dooies was. Dit is 'n verhaal wat ons al ken: "hulle het iets gedoen ...", "Dit sal iets wees ..."

Die wyse waarop die gesamentlike magte van die Gendarmerie, Prefektuur en Federale Polisie opgetree het, wys dat hierdie misdaad, hierdie hinderlaag, vooraf voorberei is.

Kampspolisie het Woensdag die 26ste toegeslaan met Ruckauf se huidige argumente. Die konflikhipotese wat die moordende staat vandag het, is werkloses, hongeriges.

Sommige stemme, wat hulself as die verstandigste noem, roep om nie op geweld met geweld te reageer nie, of om te val in wat hulle 'valse avant-garde' noem nie. Ek antwoord - en ek praat net in my naam - dat ons moeg is om by te voeg die dooies op die lys van die gevallenes van die gewilde kamp!

Dit is waar dat 'n mens nie in fiktiewe voorhoede moet val wat die vyand kan voed nie. Maar ons kan ook nie verval in intellektuele abstraksie nie, in die elitistiese isolasie om onsself in velle papier toe te hou, terwyl volksmoordkoeëls ons mense vernietig nie!

Ons leef ure wat organisatories moet wees. Om ongehoorsaam te wees en om teen die regime op te staan, moet u organiseer! Spontaneiteit kan op 'n stadium nuttig wees, maar om die rewolusie te maak, moet u organiseer.

En ek eindig met twee allegorieë.

'N Paar dae gelede, in 'n eensame Kanadese toevlug, het die regeringshoofde van die agt hooflande van die sogenaamde' eerste wêreld 'vergader. Toe Bush gevra is waarom hy hierdie keer op so 'n geïsoleerde plek vergader, het hy geantwoord: 'omdat ons in vrede wil werk en nie deur die anti-globaliseringsdemonstrasies ontstel word nie.'

In Buenos Aires, Duhalde, in die hoek van die piqueteros en ander sektore wat die model in die gesig staar, het pas die oproep tot verkiesings van stapel gestuur. U sal sekerlik dink dat wat die koeëls nie die gewilde protes kon neutraliseer nie, miskien die vermaak van die soeke na stemme kan bereik.

Ons weet uiteindelik, histories, dat nóg Bush nóg Duhalde daarmee gaan wegkom, maar wat gebeur, is in elk geval baie interessant: Bush en Duhalde, elkeen in sy hokkie, is bang vir die mense en hulle steek nie weg nie Dit. Bush is bang vir sy eie: swartes, studente, linkse aktivisme daar. En Duhalde is bang vir ons s'n, daarom gee hy verkiesings om te kyk of hy 'n bevallingsdam op die gety kan plaas.

Ek het 'n paar keer herhaal wat Julio Ramos, direkteur van 'Ámbito Financiero', nie lank gelede op Channel 7 gesê het nie: dat in Argentinië die groot miljardêrs hul persoonlike helikopters gereed het om te vlug ingeval 'die aartappels brand'

Te midde van soveel "malaria" en soveel pyn, dat die vrees vir Bush, die vrees vir Duhalde en die vrees vir die multimiljoenêrs, dit wil sê die vrees vir die meester en die vrees vir die lakeie, ons dien ten minste- van aansporing. Dat dit ons ten minste as 'n aansporing dien ...

Hierdie daad van vandag is nie 'n daad van rou nie; dit is 'n daad van stryd!

Darío en Maximiliano live!

Dankie. (applous)

Evel de Petrini (Beba), vir die Moeders van Plaza de Mayo-vereniging:

Goeie nag. Deesdae ervaar ons baie hartseer dinge. Ons herleef 'n verlede en 'n hede van staatsterrorisme. Daardie staatsterrorisme wat daartoe gelei het dat ons die wonderlikste jongmense verloor, wat veg, en wat sonder twyfel sal aanhou veg, omdat hulle by ons is!

Die moeders voel deesdae - en ek durf moeders sê omdat ek weet dat my metgeselle dieselfde voel - 'n terugslag om weer dieselfde te leef, om te voel dat hierdie wonderlike jongmense, Darío en Maxi, ons kinders was, hulle is ons s'n! !

Hulle het dieselfde gedoen. Hulle het dieselfde geleef. Hulle het dieselfde solidariteit, dieselfde liefde, dieselfde waardigheid gehad. En dit maak ons ​​trots, vul ons met moed en liefde, en sê vir ons, hoe pynlik dit ook mag lyk: Dit werk! Dit help dat daar sulke jongmense is! Dit help dat hulle aanhou baklei!

Dit help dat ons - helaas - moet betaal met die lewe, met 'n wonderlike lewe, hierdie weg, maar ook opleiding ontstaan, die begeerte ontstaan ​​om voort te gaan, dat gemobiliseerde mense ontstaan, die organisasie van hierdie kiesers ontstaan, wat al redelik georganiseerd is en wat sonder twyfel sal voortgaan om dit te doen, en hulle sal voortgaan om die voorbeeld te wees van die mense wat nie hierdie vervloekte stelsel, van honger, van die dood wil hê nie ...!

Moeders is seergemaak. Maar ons is trotser as ooit!

Hierdie kinders, ons s'n, ook Maxi en Darío, en al die piqueteros, en al die seuns wat baklei! Al hierdie jeugvoorbeeld, wat volgens hulle nie bestaan ​​nie ...

Leuens! Hulle bestaan, hulle is, hulle is hier, en hulle veg!
En vandag, in hierdie klein daad, wat, soos Schiller goed gesê het, nie oor rou gaan nie, dit gaan oor baklei, dit gaan oor liefde, en dit is 'n voorbeeld! Alle moeders vertel jou:

Darío, Maxi: jy sluit aan by ons 30.000, en saam met hulle sal jy die lig wees!

(langdurige applous)
Mercedes de Meroño (Porota), deur die Moedersvereniging van Plaza de Mayo:

Ek gaan twee toetredings lees - meer het gekom - een van Hebe, wat in Australië is, en een van die Sweedse ondersteuningsgroep:

Geagte moeders en kollegas van die gewilde universiteitsmoeders van Plaza de Mayo,
Geagte kollegas van die koördineerder van werklose werkers Aníbal Verón, familielede en vriende van Darío en Maximiliano:

Ons wil u bereik met ons solidariteitsgroete, en verwerp die lafhartige moord op kamerade Darío Santillán en Maximiliano Kosteki, gepleeg deur die terreurapparaat wat die staatsmag verteenwoordig.

Ongetwyfeld sal u, met hierdie afwykende feit, nie die wettige bewerings wat u maak, kan stilmaak of die heldhaftige weerstand wat u gemaak het, stryd vir stryd, piket vir piket buig nie.

Inteendeel, Maximiliano en Darío sal duisend maal vermeerder en saam met die 30 000 verdwyn, saam met Roque, Camilo, Che en almal wat hul bloed gelaat het in die stryd vir 'n beter wêreld, sal hulle woon in elke nuwe gewilde vegter wat opstaan ​​teen onderdrukking, wreedheid en kapitalistiese en neo-liberale barbaarsheid.

Maximiliano en Darío is lewendig en aanwesig!
Weerstand en bestryding van staatsterrorisme!

Ana Maria Sabio
Omar diessler
AMASU - Ondersteuning van moeders in Swede

(applous)

…………………………………………………….

Geagte Darío en Maxi:
So ver in Australië dink ek baie aan jou. Ek dink aan u drome, dieselfde as dié van my kinders. Van al die hoop dat ons saamgewoon het toe ons die bande by die pikette aan die brand gesteek het.
Ek dink dat, as die jare verbygaan en almal van julle, diegene wat die liggaam opsit, onverbiddelik sal aansluit by almal wat gekom het, vir meer as 25 jaar om na die rewolusie te vorder.
Dit sal nie meer net 30 000 wees nie, maar duisende en duisende wat ons geliefde volk sal bevry!
Omdat ons reg is, sal die rewolusie seëvier!
Lank lewe, ten spyte van die dood!

'N Sterk drukkie
Hebe

(applous)

Néstor Pitrola, vir die Polo Obrero:

Goeie naand almal, dankie aan die Moeders vir hierdie daad, aan die kamerade, vir hierdie baie belangrike daad van stryd. Dankie vir hierdie eer om 'n paar woorde te open vir ons plukkersorganisasies wat in Puente Pueyrredón was om ons hier uit te druk, dat ons hierdie dag van stryd op 26 byeengeroep het.

Ons wil hulde bring aan al die kamerade: Leonardo Torales, Luis Barrios wat gister gewond is, wat in 'n intensiewe sorgsaal veg, tussen lewe en dood, om hul lewens te bewaar om aan te hou veg. Aan al die gewonde kamerade, sommige nog in die hospitaal opgeneem, ander in hul huise, sommige met hul verbande, wat gister saam met ons almal onder die reën opgeruk het om die regering te verslaan. Die huldeblyk aan al die jongmense wat veg en dit in die oog af, vir die ure wat verloop het sedert die dood van Darío en Maximiliano, wat nie breek nie, en nie gedemoraliseer word nie, is versterk in die stryd, na die bloedloop deur die kamerade.

Ek wil sê dat ons in die dood van Darío en Maximiliano die wrede aanval het op die deel van die jeug wat opgestaan ​​het om die skande, die marginalisering, die wanhoop van hul gesinne, die weg van agteruitgang en barbaarsheid wat ons jong mense het, te beëindig. mense gereed.

Die staatsgreep van 26 is 'n spesiale staatsgreep, want dit is 'n staatsgreep soos die gevangenis van Emilio Alí, wat voortspruit uit 'n barbaars onderdrukte gesin, uit 'n gesin wat aan die slegste omstandighede onderwerp is. Hulle slaan die tronk toe met die gevangenis van die broers wat die weg van die stryd gevolg het om 'n uitweg vir daardie jeug te vind.

En in die dood van Maximiliano en Darío is 'n organiseerder, 'n afgevaardigde, 'n kunstenaar wat sukkel geslaan, die jeug wat nie marginaliteit aanvaar nie, wat nie barbaarsheid aanvaar nie, wat uitgegaan het om hul kamerade, hul woonbuurte, hul families en al die jeug waaraan hulle behoort.

Tweedens het ons in die ure na hierdie onderdrukkende slagting voor 'n groot groep "progressiewe" van alle soorte te staan ​​gekom wat na vore gekom het om ons van die slagoffers te beskuldig, as diegene wat verantwoordelik was vir die dood van ons eie kamerade.

Die feit dat ons ten spyte van die onderdrukkende bedreiging 'n geveg gevoer het, 'n besliste plan van stryd gehandhaaf het - soos in die liedjie gesê word: "die staking wat reeds opgelos is" - om dit in praktyk te bring en die mandaat van die gemeentes van almal te eer ons organisasies, wat gesê het: Nee vir onderdrukking, ons hou aan baklei!

En ek wil hulle nou aan die kaak stel dat die bloed wat na hierdie twee optogte, van die 27ste en die 3de, nie verniet was nie, omdat die regering 'n eerste groot politieke nederlaag gely het. Hierdie Duhalde-regering, wat probeer het om te oorleef deur die doodmaak van plukkers, het misluk!

En ek wil baie hoog stel met al die aanwesiges hier, die Populêre Byeenkomste, die studente, die werkers, wat in die moeilike ure van die 26ste in die nag en die 27ste, in daardie massiewe optog in die middel van 'n beleërde stad , met troepe wat ons kamerade uit die woonbuurte nie laat kom het nie, met troepe wat ons kamerade in Constitución en Liniers aangehou het, het hulle die verwoestende optog geoefen, die strate gewen teen onderdrukking, teen Duhalde, teen die regering, sodat almal gaan!

Daar begin die nederlaag van hierdie onderdrukking, daar begin hierdie bloed geëer word, en daar begin dit 'n enorme politieke inhoud hê, wat weer bevestig is in gister se optog, nog massiewer, met 'n groot aantal organisasies, en waarby nog 'n fundamentele slag vir hierdie onderdrukkende regeringsbeleid.

Ek bedoel uiteindelik dat allerlei teorieë oor die "buitensporighede van die Buenos Aires" aangebied word. Dit is duidelik dat dit 'n voorbedagte besluit was: ons is geskiet sodra ons die brug bereik. Die laaste kolom, wat al langs Avda geloop het. Mitre, kon nie by die metgeselle wat by die toegang tot die brug gewag het, aansluit nie, ons is direk onderdruk sonder enige intimidasiebevel, direk geskiet. En binne vyf minute het ons tientalle gewondes in die hele gebied gehad. Daar het die geveg en geveg teen die polisie en prefekturale troepe begin.

Dit was dus 'n politieke voorbedagte rade. Ons beskuldig die regering van Duhalde, ons beskuldig die regering van Solá, ons beskuldig die nasionale kabinet, ons beskuldig die politieke regime vir die kontinuïteit van hierdie "Buenos Aires" en van die hele onderdrukkingsapparaat wat hierdie instellings onderhou, soos ook hier gesê, met 1 300 gevalle van 'maklike sneller'.

Hier het ons dus niks nuuts nie, geen "oormaat", geen oorloop nie: hier het die onderdrukkende apparaat bedryf wat Duhalde, De la Rúa, Cavallo en al die regerings wat van '83 tot hierdie deel geslaag het, noukeurig onderhou het.

En dit is duidelik dat ons hulle moet doodmaak. Dit is duidelik dat ons, meer as ooit tevore, soos voorgestel deur die Nasionale Werkersvergadering, die Bloque Piquetero Nacional en al die strominge wat ons op 26 plaasgevind het, nie net gaan werk vir 'n werkplan nie! Ons gaan nie net teen onderdrukking! Ons het nie net vir 'n looneis uitgegaan nie!

Ons vertrek sodat Duhalde en die IMF kan vertrek!
Ons gaan uit vir almal om te vertrek!
Ons het uitgekom om hierdie regime te beëindig!
Ons vertrek na nog 'n Argentinazo!

Baie dankie kollegas, tot die oorwinning! (applous)

Jorge Ceballos, vir Barrios de Pie:

Toe hulle my hierheen nooi, het ons besluit dat ons nie kan ophou om daar te wees nie, en natuurlik is die beste huldeblyk dat ons die dag van die 26ste in die brûe met hierdie kollegas gedeel het. Dit is die huldeblyk en die trots wat ons van ons organisasie ervaar dat ons daardie dag daar was. 26. In hierdie omstandighede voel ons nie dat daar baie woorde nodig is nie, watter ontleding kan ons doen wat miskien nog nie gedoen is nie? Wat kan ons sê oor die "Buenos Aires"? Wat kan ons sê oor politieke verantwoordelikhede?

Net 'n klein dingetjie waaraan ek deesdae dink, want die beelde en feite wat ons almal al weet, het alreeds alles gesê.

'N Ruk gelede, toe 'n Argentynse joernalis Fidel vra of hy glo dat 'n ander Che Guevara ooit gebore sal word, het hy geantwoord:' Arm van die lot van die mense, as daar nie Che Guevara gebore is nie. Daar is baie Che in die dorp, dit verg net sekere omstandighede om te verskyn. '

Eerlikwaar, dit het vir my gelyk of die ontleding baie wetenskaplik was. Maar as 'n mens met Che se morele en politieke statuur gekonfronteer word, laat dit altyd twyfel of daar 'n ander een soos hy kan wees. Maar ek het ook gevoel, toe ek die beeld van hierdie twee metgeselle sien, toe ek die beeld van Darío daar sien, terwyl ek 'n hand bysit, was ek oortuig dat daar baie Che in die stad is, dat hulle net die omstandighede hoef te gee, so dat die beste mense verskyn en hulself uitdruk, soos daardie dag 26 gebeur het.

En gister se optog ook. In konkrete ervarings sien ons hoe dit voorkom. Gister, toe ons na die woonbuurt gaan, met die manier waarop dit reën, was die huise nat, kollegas wat siek en griep wakker geword het, maar wat wou kom. Vroue, Boliviaanse metgeselle, wat hul seun agtergebind en na die optogte geneem het; hulle het ons effektief oortuig dat daar dinge in hierdie land aan die verander was. Daar is besluit om te reageer.

Net nog een ding: dit lyk vir my dat 'n element van redding die tema van eenheid is. Toe ons by die verskillende organisasies waarop ons die 26ste byeengekom het, aangesluit het, kon ons doen wat ons gedoen het, want in werklikheid, behalwe Pueyrredón, het ons baie brûe gesny: die Panamericana, Liniers, hulle het ons ook onderdruk in Puente Alsina - iets wat hy nogal min weet - en in die res van die land was daar talle besnoeiings en verskillende aktiwiteite.

Dit lyk vir my asof die moontlikheid dat ons hierdie dinge met hierdie eenheid kan genereer 'n belangrike element is. En die belangrikste van die eenheid was ook dat ons reageer. Daar was duidelike pogings - soos hier gesê is - om die media, buiten die verklarings van die regering, te isoleer. En ook - waarom dit ontken - was daar huiwering, en daar was diegene wat vasgevang geraak het in die spel "die goeie ouens en die slegte ouens" van die "kap en geen kap". Maar die eenheid was baie sterk, en dit lyk vir my dat dit 'n harde knou gegee het vir diegene wat ons probeer isoleer, en 'n harde slag vir hierdie regering, wat, soos ons almal weet, sy ure getel het.

Dit lyk vir my dat ons, ondanks die verskille wat ons mag hê, op hierdie pad ondanks die feit dat ons situasies gaan teëkom waarin ons verskillende opinies, verskillende visies sal hê; Ons moet die gesonde verstand hê om te sê dat dit ons is, almal ewe aangeval, laat ons kyk op watter punt ons daardie verskille kan uitwis, om hierdie weg te volg waarop ons begin het, en dat ek glo dat as hy ons vind hierdie, verenig, sal hy ons 'n ander bestemming as land kan gee.

Baie dankie kollegas (applous)

Héctor Tomás Moreno, by die "Plaza del Aguante" van Gral. Mosconi (provinsie Salta):

Goeie nag. Gister het ons daar aangekom, en ek het vir die gesinne van die seuns gesê dat ons nie ons medelye kom betoon het nie: ons het hul stryd kom eer!
Omdat dieselfde in twee jaar met ons gebeur het. Ons het vyf dooies, 'n verlamde seun, om te doen wat Maxi gedoen het, om te doen wat Darío gedoen het: om skole te bou, kantine te bou ... dieselfde werk wat Maxi en Darío gedoen het.

Nog 'n ding. José (*) het my aangesê om die fabrieke te begin open, en om te verenig om die maatskappye wat tot die staat behoort te hernasionaliseer. Hy glo dat die oplossing daarvandaan kom.

Niks anders nie, dankie. Dankie vir die liefde! (applous)

(*) Pepino Fernández, piquetero-leier van Gral. Mosconi

Marta López, vir die Coord. Omgewingseenheid vir klimmiddels:

Goeie naand, my naam is Marta -Ek skaam my hiervoor- ek behoort tot die C.U.BA.

Eintlik, presies, terwyl hy hiervan skande maak, het hy gesê: 'my bene bewe, ek gaan hier voor soveel mense praat en die ruimte bedank wat hulle ons gee, hulde bring aan ons gevalle kamerade, ons beseerdes. kamerade.

En ek het weer begin nadink: waaroor skaam? Skaam om voor julle almal te praat, bang vir die mikrofoon? In werklikheid kom ons hier, van CUBA, in wese van Remedios de Escalada en Lanús Oeste, dat sommige van die media gehoor het dat kollegas voor die vertrek na die optog van Pueyrredón Bridge, ons geskiet is, en die media Hulle het het weer probeer om die kwessie verkeerd voor te stel dat dit basies verband hou met die roof van 'n bank in die sentrale gebied van Remedios de Escalada.

Ek kom rapporteer dit. Aan my kollega, aan 'n kollega van Lomas de Zamora wat solidariteit met die vervoermiddele uitgespreek het - wat ook ondervra is omdat dit 'n 'moderne' vragmotor was, asof ons, die plukkers en werkloses, selfs geen reg gehad het om het 'n selfoon wat ook een van ons kamerade wat geskiet is, na Puente Pueyrredón sou neem, wat daarop aangedring het om op die toneel van die gebeure te wees - wel, al wat ons doen as ons ons gewilde sentrum verlaat, is om koeëls te ontvang, ek is gerig en met 'n stil pistool geskiet. Wat hulle my ondervra het, aangesien "hoe kan 'n pistool met 'n knaldemper wees as die koeëls gehoor is". Wat nie?

Hulle het ons in 'n lokval gelei en absoluut niks gesê toe hulle ons doodgeskiet het nie. Ons was omring. Nuestro compañero Luis Barrios, de Lomas de Zamora, está internado en el Hospital Evita en estado delicado; por suerte evolucionando, pero con una bala que le ha atravesado y tocado todos los órganos, que todavía después de cuatro horas de cirugía la tiene alojada debajo del estómago.

Y bueno, acá estamos. Por los compañeros, por todos ustedes, por nosotros, por la Revolución, por Luis. Luis nos pidió que estemos acá, que la C.U.BA. esté presente, que haga la denuncia. Que no se tergiverse. Que no es un asalto al banco, que todos conocemos esto…

Que todos conocemos cómo empieza, que todos sabemos cómo va a terminar, como está terminando… ¿Pero qué termina? ¿La vida de los compañeros?

¡NO! Acá lo expresamos, ¡no termina la vida de los compañeros!

¡La sangre está! Está en nuestros cuerpos y en nuestra mente. Están en nuestros cuerpos vivos, en nuestros cuerpos muertos…

¡Estamos acá! Hacemos denuncias, hacemos cargo a todo el gobierno de la Provincia, a la presidencia de la nación, al municipio de Lanús. ¡Hacemos cargo a todos los que saben, que dicen que nos vienen a asaltar, que nos vienen a buscar un vehículo para robar! ¿Para robar qué?

¡No nos van a robar nunca la ilusión! ¡No nos van a robar la lucha!
No vamos a entregar los palos, como este señor D’Elía y Alderete, ¡que no tienen ni siquiera un preso, que no tienen ni siquiera un muerto! (aplausos)

¡¡¡No vamos a entregar los palos!!! (aplausos)

¡¡¡No vamos a entregar la lucha!!! (aplausos)

Vamos a seguir recibiendo palos, ¡qué suerte que los seguimos recibiendo! Porque vamos a poner siempre el pecho, por todos! (aplausos)
¡¡¡No vamos a entregar la lucha nunca!!! (aplausos)
¡¡¡Ni ahora, ni nunca!!! (ovación)

Gracias, compañeros…

Roberto Martino, por el Movimiento Teresa Rodríguez:

Compañeras y compañeros:

Indudablemente, que mientras haya brazos que se levanten para continuar la lucha, ninguna sangre que se vierta en el curso de esa lucha será inútil…

Y yo creo que la presencia de todos nosotros acá, la presencia de las diferentes organizaciones que hemos convocado y participado de aquella jornada, es el mejor testimonio de que "la sangre derramada no ha de ser negociada" y que esta lucha no se parará sino hasta el momento que llegue la victoria.

Creo que los que me antecedieron en la palabra han dicho bastante, y han explicitado en forma demasiado concreta, lo importante de la jornada del 26. Néstor decía, en forma sintética que el 26, de alguna manera, significó una bisagra histórica.

Indudablemente que este régimen el día 26 intentó jugar la carta de frenar, de parar el oleaje popular mediante la represión, y ha fracasado. Ha fracasado, y eso ha abierto en este país una nueva situación política; y esa nueva situación política nos coloca, con mayor esperanza, de cara al futuro.

Yo creo que por eso mismo, la muerte de los compañeros no ha sido ni ha de ser en vano. Y sí me parece también, como tema importante a rescatar, lo que Ceballos planteaba, el tema de la unidad. Yo creo que de acá tiene que salir fortalecido el compromiso de todos nosotros de no cejar en el empeño de la lucha por la unidad. De la lucha por la unidad, para cambiar definitivamente esta sociedad. Hemos dado pasos importantes: el haber podido confluir en un plan de lucha, en medidas comunes, es muy importante.

Pero mucho más importante todavía es que esa unidad la potenciemos para las horas que vienen. Las horas que vienen son horas de muchísima importancia. No sé si decir decisivas, pero sí de muchísima importancia para el futuro de toda la clase trabajadora y el pueblo argentino. Y ese momento precisa de una gran unidad de todos aquellos que estamos para cambiar, o que estamos planteando cambiar definitivamente este régimen, echar abajo todo esto, y abrir un nuevo tipo de República.

Todos sabemos -o creo que todos presentimos- el ansia de transformar radicalmente esta situación, la bronca que anida en nuestro pueblo, pero al mismo tiempo la falta, todavía, de una organización que sea capaz de abrir expectativas, para que el grueso de esa bronca y esa esperanza, se encolumnen para cambiar esto. Y todo eso, solamente creo lo vamos a conseguir si justamente fortalecemos esta unidad, y entre todos dejamos de lado muchas veces las mezquindades que todos arrastramos, en aras, justamente, de ese futuro mejor. Y creo que eso, va a ser uno de los mejores homenajes a Darío y a Maximiliano.

Gracias (aplausos)

Beto Ibarra, por el Movimiento Territorial de Liberación:

Compañeros, cuando estamos haciendo este homenaje, y cuando venía para acá, me acordaba de tres hechos como éste, que van marcando nuestra conciencia. Uno de ellos, en 1988, como parte del equipo, o del sector del Sur del conurbano bonaerense, de todo un proceso de ocupaciones de tierra, y todo un proceso de construcción en Almirante Brown y en Solano, de barrios del "tercer cordón" bonaerense, de los expulsados de la Capital Federal. De los que organizábamos a aquellos que salían de los conventillos de La Boca y los colocábamos en ocupaciones de tierras en Solano y Almte. Brown; y allí, producto de lo que posteriormente se denominó -por esa época también con los caídos de Bunge- "la bonaerense". Ahí caía nuestro compañero Agustín Ramírez. Fue un hecho durante esas noches heladas de Junio, cuando ocupábamos unos terrenos en Rafael Calzada junto con Agustín y otros compañeros que militábamos la tarea de la tierra, la tarea de fundar nuevos barrios, la tarea de construir nuevos techos. Y ese hecho fue marcando y todos los 5 de Junio, Agustín está con nosotros, y en cada una de las tomas de tierra -que se están produciendo aún hoy- Agustín está con nosotros.

Otro de los hechos que nos fueron marcando, fueron los compañeros caídos el 19 y 20 de diciembre. Que también nos encontró por las calles de Buenos Aires, combatiendo con lo que teníamos a nuestro alcance, combatiendo con lo que teníamos en nuestros puños, y que no eran más que sueños… Y en ese marco, cuando en un grado muy importante de unidad, decidíamos construir una medida. Nosotros, como Bloque Piquetero, los compañeros de la Aníbal Verón, los compañeros de Barrios de Pie, los compañeros del MIJD. Entendíamos que habíamos construído un proceso de unidad, y un proceso de dos o tres experiencias en conjunto muy importantes para el movimiento de lucha. Para el movimiento que en los últimos tiempos fue construyendo un grado de subjetividad que todavía tenemos que "arrancarle" a los trabajadores ocupados, que se están incorporando a este grado de subjetividad. Y empezamos a construir estas medidas, no solamente por la sobrevivencia cotidiana, sino bajo las consignas de terminar con estos regímenes que construyen un monstruo que se va devorando al hombre.

Y también pensaba, que cuando marchábamos hacia el puente, algunos hipócritas que dicen representar los intereses de los desocupados, dicen: "les habíamos avisado", "sabíamos y les avisamos…"

¿Acaso no sabíamos que el régimen manifestaba que bajo cualquier forma, y de todas las formas que tienen a su alcance, "iban a terminar con los cortes de puentes"? ¿Acaso el ministro de defensa, el secretario de gobierno, el presidente Duhalde, durante toda la semana anterior, no intentaron frenar a través del terror a los movimientos de desocupados? Y entonces quienes pretenden ser dirigentes de los piqueteros -o de algún sector de piqueteros- se intentan auto-exculpar diciendo "les habíamos avisado…"

¡Sabíamos que eso se iba a producir! Sabíamos que construyeron un teatro de operaciones, no en cualquier lugar. No en Puente Alsina, no en Rivadavia, ¡precisamente en el Puente de Avellaneda! Porque ahí estaba colocada la cabeza de la mayoría de las organizaciones que participaron ahí, y entonces había que descabezar -en ese lugar- al movimiento piquetero. Ahí estaban los compañeros de la Aníbal Verón, los de Barrios de Pie, los del MIJD , y los del Bloque Piquetero Nacional. ¡Y tenían que golpear en el corazón de la lucha de estos tiempos!

¡Y golpearon en el corazón de la lucha de estos tiempos! Y cuando retrocedíamos -porque me tocó el honor y el orgullo de retroceder con los compañeros de la Aníbal Verón- hacia la Estación Avellaneda, ese retroceso no fue a la desbandada…

Allí vi, viví, y participé de los momentos más combativos de mi historia como luchador. Porque no retrocedíamos, porque les fuimos dando, metro a metro, batalla. Hasta la Estación de Avellaneda.

Porque esos jóvenes tiraban con sus puños todo lo que tenían a su alcance. Pero sobre todo, tiraban con lo que más les duele: ¡Tiraban con los sueños!

Tiraban con los sueños de que jóvenes como Darío y Maxi van a construir el socialismo en la Argentina.

¡Tiraban con los sueños, tiraban con las flores, tiraban con la esperanza!

¡ Y a este régimen podrido, lo que le duele, es que le tiren con los sueños de una sociedad nueva, de una sociedad mejor!

Por eso mi máximo homenaje a los compañeros que cayeron…

Gracias compañeros, ¡gracias! (aplausos)

Gustavo Giménez, por el Movimiento Sin Trabajo:

Buenas noches, compañeros. En este espacio de reflexión y de lucha en homenaje a los compañeros caídos, quería decirles sólo algunas ideas.

Unos pocos días antes de la verdadera cacería que se hizo en el puente, los compañeros de nuestro Movimiento, de Jujuy, nos informaron que se había montado un operativo policial terrible, propio de épocas de la dictadura, en el local de la CTA-FTV, el movimiento piquetero de Jujuy, con la excusa de "sacar palos y elementos contundentes". Uno o dos días antes, los desocupados de la construcción de Tucumán, fueron violentamente reprimidos en los puentes de acceso a San Miguel de Tucumán por la policía provincial. Las declaraciones de Atanasoff durante esa semana, evidentemente estaban preanunciando que el gobierno de Duhalde había tomado una decisión: en su desesperación -no la de un gobierno fuerte-, la de un gobierno débil, atenzado por la lucha de los desocupados, de los piqueteros, de los asambleístas, de los trabajadores a lo largo y a lo ancho del país; en su desesperación por querer imponer este terrible plan de ajuste -que son 400.000 despidos en estatales, que es mucha más hambre y miseria que el FMI le exige para que haya según ellos una "economía sustentable"- quiso dar una señal. Una señal de miedo, una señal que era: "si salís a la calle, te matamos".

Fue una decisión planifica, la de matar. En eso, rápido cayó la mentira de que esto era un problema entre los piqueteros, o de los violentos, toda la mentira que montaron durante el primer día -y que desgraciadamente los medios de comunicación , más de algún progresista, como dijo algún compañero aquí, fueron pasto de esa mentira- una pelea entre violentos…

Las imágenes de Darío, de Maxi, de la terrible cacería que hicieron, fueron lo suficientemente contundentes para convencer a la inmensa mayoría de los trabajadores, de los argentinos, de que era el gobierno de Duhalde el que había ordenado apretar el gatillo. Les salió muy mal…

as jornadas posteriores, los miles y miles en la Plaza, ese mismo día, y al otro día, el jueves; la movilización de ayer, están demostrando que el pueblo argentino ha perdido el miedo, como lo demostró el 19 y 20.

Que nos les va a permitir ni una nueva Triple A, ni les va a permitir más mártires, ni les va a permitir que intenten poner una gobierno de fuerza para meternos este ajuste.

Que cada vez va a haber más unidad. Para sacárnoslos de encima, y para que -como dicen todos- "se vayan todos", y lo antes posible…

Esta llamada a elecciones anticipadas del gobierno de Duhalde demuestra dos cosas. Primero, que acusó el golpe de los miles y miles que salimos a la calle a movilizarnos. Y segundo, que está buscando una maniobra para quedarse un año, o año y medio más…

Y esa maniobra es justamente la que no podemos permitirle. Por eso, es que retomando el mensaje que todos los compañeros acá han dicho, que hoy más que nunca es necesaria la unidad de todos los que luchamos: de los desocupados, piqueteros, asambleístas, trabajadores en lucha, luchadores por los DDHH, de los miles y miles que salieron el 19 y 20; porque tenemos una tarea inmediata: ¡terminar con este gobierno de Duhalde y el FMI!

Y no vamos a descansar, porque esa va a ser nuestra primera gran venganza a la muerte de Maxi y a la muerte de Darío. Y en este camino, tenemos que ir peleando, luchando por esta unidad. Unidad que algunos dirigentes -que se dicen del campo popular- con sus acciones y declaraciones están traicionando. Como aquellos que dicen " la izquierda quiere crear una insurrección contra Duhalde" o dicen que esta es una maniobra de Menem para debilitarlo a Duhalde… son los mismo que se negaron a ir a la Plaza el día Jueves. Fue tanta la fuerza de la movilización, que tuvieron que llevar a sus bases el miércoles. Y el miércoles fue una gran jornada, que nos juntamos y nos unimos con muchos miles de luchadores de esas organizaciones, pese a los mensajes de estos dirigentes.

Entonces, tenemos que seguir este camino de unidad. Tenemos fechas pactadas: ¡este 9 de Julio tenemos que llenar la Plaza de Mayo y todas las plazas del país, todos los luchadores, para decirles que no queremos más a este gobierno y que no les vamos a dar más tiempo hasta el año que viene, que no queremos más a este gobierno genocida!
(aplausos)

Y así seguiremos el 15, y todas las fechas de nuestro calendario de lucha. Porque, compañeros, acá se trata de que se vaya Duhalde, de que se vayan todos, y se trata de pelear por algo que ninguna de las organizaciones de lucha podemos resolver hoy por hoy por nuestra cuenta, sino en un camino de unidad. La necesidad de unirnos todos: los asambleístas, los piqueteros, los luchadores de DDHH., los trabajadores en lucha, la izquierda combativa, para dar una alternativa de poder a este sistema corrupto y que nos hambre y que nos mata, genocida…

¡Tenemos que dar una alternativa de unidad para pelear, para que de una vez por todas no votemos un presidente por otro, sino que seamos los trabajadores, los piqueteros y los luchadores, los que tengamos el poder de nuestro país en nuestras manos!

Nada más, compañeros (aplausos)

Mónica Romero, lee una carta de su hijo Diego Quintero, preso político:

Es inmensa la bronca, la indignación, el dolor, por estos dos compañeros asesinados, fusilados.

Por lo que dice y hace el gobierno, los medios, D’Elía, De Gennaro…

¿Pero qué esperar de ellos? Nosotros somos esa caricia de Darío o Maxi.

David Viñas, periodista y escritor:

Darío y Maximiliano, piqueteros de Avellaneda. Pero no puedo hacerme el distraído, aunque mire primero qué pasa entre nosotros frente al asesinato de Darío y Maximiliano, y los fraudes legaloides de Duhalde y de su ristra.

Hoy es 4 de julio, y apelo al emblema de nuestro amigo norteamericano Jaime Petras.
4 de julio, día en que se recuerda la independencia de los Estados Unidos. Paradógica y brevemente: al comienzo de ese proceso revolucionario, nada menos que en 1776, está la presencia, allá, de los piqueteros de Boston. Piqueteros yankis, pioneros que salieron, y ganaron la calle contra el imperialismo inglés de entonces. Piqueteros populares yankis, que en los muelles de Boston expropiaron, con sus tácticas recién inventadas, los fardos de té.

¡Expropiaron! esos piqueteros iniciales norteamericanos la propiedad llamada "privada" y la tiraron al mar… Protesta indignada. Violenta, legítima, de esos piqueteros bostonianos que señalaron el comienzo de una revolución maquillada -tergiversada después, desde ya- por la historia oficial, pero que se prolonga a lo largo del tiempo en las grandes huelgas de Chicago, en la estupenda resistencia de los indios frente al terrorismo del ejército de Búffalo Bill y de John Wayne, que practicaba un genocidio llamado "civilizado", quitándoles las tierras, y metiendo a los indios en las reservas miserables. Piqueteros de Boston, prolongados en los obreros asesinados el 1º de Mayo de 1887. Quiero recordarlos este 4 de Julio. A piqueteros como Sacco y Vanzetti, piqueteros norteamericanos, que salieron a la calle, llamados por el poder "subversivos", en incluso "terroristas". Piqueteros norteamericanos que denunciaron en las calles de San Franciso y de Los Ángeles a los feroces bombardeos sobre Vietnam. Piqueteros yankis, que habían luchado en la guerra de España, en las Brigadas Internacionales, como mi amigo John, anarquista y carpintero de California, que tiene hoy 92 años. ¡Salud, piqueteros norteamericanos! Que hoy pueden estar humillados, arrinconados, en aparente silencio, pero que son nuestros aliados allá en la denuncia y en la lucha contra los Bush, el Pentágono, la CIA, el FBI, el Fondo Monetario Internacional, los "marines". Y que para simbolizarlos, apelo, para ponerlo -repito- bajo su emblema, a un gringo cabal como Jaime Petras. Piqueteros norteamericanos, en este 4 de Julio: ¡Salud!

¡Salud a las Madres de Plaza de Mayo!, inventoras de tácticas locas y callejeras. Locas. Quijotescas. Viejas…

¡Que viva la locura de la utopía! Subversivas. Primeras piqueteras, pioneras, en las calles de Buenos Aires. Madres. ¡Mi madre! Subversivas. Piqueteras contra los almirantes, y los brigadieres, y los generales, y los verdugos, durante la dictadura militar, y ahora en el 2002, Madres, antiguas piqueteras, modelo de subversivas, legítimas, auténticas: ¡Salud!

Son más los piqueteros, muchos más. Una larga genealogía subversiva, linaje callejero de asesinados, que están aquí. ¡Aquí los convoco!

Sobras estupendas, son. Simbólicamente, en este homenaje a Darío y Maximiliano, carne de piqueteros. Y que hace unos pocos días algún politólogo "posicionado" del sistema los negaba precisamente, cuando alguien señaló el agotamiento de los dos titulados "grandes partidos tradicionales".

Piqueteros de nuestra historia. ¡Oíd mortales! Los jacobinos porteños Castelli y Moreno, jóvenes ambos, muy jóvenes, y sus gritos. Acusados de subversivos y también de terroristas, por el historialismo oficial, tramposamente santificado, el terrorismo de Estado. Piqueteros como Güemes, Artigas y el Chacho Peñaloza. Y los mapuches y los ranquelinos, esclavizados en la Isla Martín García. "Chinitas" y "chinitos" sirvientes en las casas de "ladies and gentlemen". Y los anarcos de Plaza Lorea, asesinados por el coronel Falcón, aquí, aquí enfrente nomás, en 1910; en el mismo momento en que la burguesía señorial se inclinaba, y le besaba la mano a la Infanta Isabel…

Puesteros argentinos, desde ya acusados de subversivos y de terroristas por los generales Uriburu y Justo. Piqueteros ametrallados desde los aeroplanos, en Paso de los Libres. Piqueteros junto a Jauretche y a otros "forjistas" de 1932. ¡Salud! Salud al Gallego Soto y a los otros piqueteros de Santa Cruz. Y salud a los piqueteros del Frigorífico Lisandro de la Torre, y a los piqueteros del Cordobazo, que ganaron la calle, ese espacio revolucionario.

Dario y Maximiliano, no están solos. Piqueteros asesinados en Avellaneda en el año 2002. Pero también piqueteros en Chiapas, mexicanos. Y los Sin Tierra del Brasil también se suman a este saludo fraternal. Emiliano Zapata -no me olvido- piquetero revolucionario asesinado también por subversivo -y desde ya- por terrorista. Emiliano Zapata. Y Ernesto Guevara, piquetero. Piquetero de la selva boliviana, asesinado por el ejército y por la CIA. Y Rodolfo Walsh, piquetero de la palabra y de la acción. ¡Salud!

El Che piquetero y Rodolfo piquetero, están aquí. Darío y Maximiliano, en buena compañía. Buena compañía. Piquetero y fraternal, contra la historia oficial.

Contra la historia oficial y contra los Haddad, y contra los Grondona, y los pobres diablos Neustadt, "periodistas independientes" así llamados, que escriben con una mano, y la otra en el bolsillo.

Darío y Maximiliano, ¿quiénes son los aliados?: los antepasados, las grandes banderas.
¿Y quiénes están en la vereda de enfrente? La del terrorismo de Estado y su "pichones", con los comisarios y los almirantes y los Alsogaray y los ministros. Los Massera, los Cavallo y los menematos. Y los jueces y los financistas y los verdugos.

¡Que se vayan todos! Que se vayan todos. ¡Que ya mismo se vayan! Porque cuando llegaba la zafra, en una isla del Caribe -en Cuba- se repartían machetes. Y claramente se decía: " abajo, y de un tajo…" , "abajo, y de un tajo…"

Jaime Petras, Castelli, Tosco de Córdoba…Vieron ustedes la fotografía de esa niña de Tucumán, puro hueso y sin carne, ¿la vieron? Es una piquetera. Y el gallego Soto también. Y Sacco y Vanzetti. El Che y Rodolfo. Y María Adelaida y Lorenzo Ismael. Y tantos otros muchachos piqueteros… Lorenzo Ismael y María Adelaida, ¡salud!

Darío y Maximilano, piqueteros de Avellaneda. Como dijo el compañero: esto no es un pésame. Es un desafío.

No están solos, Darío y Maximiliano. Viven entre nosotros, no están muertos. Como dijo alguien: "polvo serán, más polvo enamorado".

Y los del poder, los del poder "trucho", los del otro lado, los del poder falluto, que ya bosteza. Poder abyecto, que no da para más, y se acaba. Y se acaba definitivamente.

¡Que se vayan todos! ¡Que se vayan ya mismo!

Piqueteros de Avellaneda: ¡abajo, y de un tajo!

(Ovación)

Herman Schiller:

¡No nos olvidamos! Y no nos olvidamos de Aurora Cidivino, estudiante de esta Universidad, (aplausos) que fue baleada el 26 de junio, y permanece internada todavía, en terapia intermedia, en el Hospital Fiorito. Aurora nos ha mandado la siguiente carta:

Les escribo desde aquí, la cama del hospital, donde fui gentilmente depositada por la comparsa de azul por reclamar mis derechos constitucionales al trabajo, la educación de mi hijo, la alimentación y la vivienda.

Dos balas, compañeros, no son suficientes. Pronto voy a estar con ustedes. Creo que hoy más que nunca, no debemos claudicar en la lucha. Hoy, más que nunca, debemos ser más solidarios. Hoy, más que nunca, debemos decir ¡basta!

Les escribo hoy, miércoles 3 de julio, lamentando profundamente no poder acompañarlos físicamente, pero creo yo, como los otros 3 compañeros internados, que estaremos con nuestro espíritu y nuestra mente con ustedes.

¡Hasta la victoria siempre!

¡Luchar y resistir!

Aurora.

(aplausos prolongados)


Video: Entrevista a Darío Santillán (Junie 2022).


Kommentaar:

  1. Malyn

    Ek dink jy is nie reg nie. Ons sal bespreek.

  2. Quentin

    Jy laat die fout toe.

  3. Shaktigal

    I find this to be the wrong way.

  4. Jorian

    Met die afgelope nuwe en opkomende ou Ng. Let the bull butt your competitors

  5. Gataxe

    die onvergelyklike frase, ek hou van :)

  6. Goshicage

    Dit stem absoluut saam met jou. Daarin is iets ook idee goed, stem saam met jou.

  7. Karisar

    U mening, dit is u mening



Skryf 'n boodskap