ONDERWERPE

Vyftien proefskrifte oor die politiek van aardverwarming

Vyftien proefskrifte oor die politiek van aardverwarming


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Deur Mauricio Schoijet

Die stigting in 1988 van die Intergouvernementele Paneel oor Klimaatsverandering (IPCC), 'n liggaam van die Verenigde Nasies vir die bestudering van klimaatsverandering, is deur verskeie regerings as 'n verdedigende maatreël bevorder om die wetenskaplike gemeenskappe van klimatoloë, oseanograwe, ens., In verhouding te beheer. aan hierdie probleem. Amptelike Amerikaanse organisasies soos NOAA het probeer om hul wetenskaplikes te verbied om met die pers in verbinding te tree en hulle te dwing om hul werk aan die presidensie voor te lê sodat dit aangebied kon word by wetenskaplike geleenthede en openbare vergaderings en, in 'n spesifieke geval, die van die gesogte klimatoloog. James Hansen, is hy verbied om oor openbare radio te praat.


Proefskrif een:

Aardverwarming is die grootste probleem wat die mensdom in die gesig staar, en dit sal waarskynlik etlike eeue so bly. As gevolg van die nie-lineêre aard van die klimaatsisteem, sal die ommekeer daarvan, indien moontlik, ons waarskynlik nie terugbring na die huidige situasie nie, maar na 'n ander wat ons nie kan voorsien nie.

Proefskrif twee:

In die geskiedenis van tegnologie word verskeie gevalle van tegnologiese stelsels aangeteken waarin onvoorsiene langtermyneffekte verskyn wat uiters gevaarlik is, soos sogenaamde suurreën, gevolge van plaagdoders, radioaktiwiteit, ens. Aardverwarming is die gevaarlikste.

Proefskrif drie:

Die vermoë tot aandag en besinning oor die negatiewe en gevaarlike gevolge van sommige vorme van ontwikkeling van produktiewe en vernietigende magte (in die sin van militêre tegnologie) is verswak deur die ideologie van vooruitgang, wat die oorheersing van die natuur as 'n noodsaaklike element insluit., aan die begin van die 17de eeu geformuleer deur die filosowe Francis Bacon en René Descartes, en wie se sukses hoofsaaklik te wyte was aan die groot vordering in hul ontwikkeling, en aan die triomfalisme en onverantwoordelikheid van die burgery en die tegniese burokrasieë tot hul diens.

Die sterkste reaksie teen hierdie ideologie was die veralgemeende malthusianisme van Jay Forrester en die eggenote Dennis en Donella Meadows (+), uitgedruk in "Limits to Growth", gepubliseer in 1972. Anders as Malthus, wat voedselproduksie slegs as 'n limiet vir die bevolking gesien het. groei, veralgemeende malthusianisme het die bestaan ​​van ander perke gestel, soos die uitputting van nie-hernubare bronne en omgewingsbesoedeling. Alhoewel "Limiete ..." die moontlikheid van 'n wêreldwye omgewingskrisis voorspel het, wat 'n drastiese afname in die bevolking sou veroorsaak as gevolg van verhoogde besoedeling en voedseltekorte, het dit CO2 nie as 'n besoedelende stof beskou nie, of as aardverwarming; nie die uitputting van energiebronne nie, of die oorbenutting en uitputting van waterdraers. Ten spyte hiervan is die bewyse van aardverwarming die sterkste bevestiging van die geldigheid van hul hipoteses.

Proefskrif vier:

Wetenskaplike navorsing met behulp van rekenaarmodelle om die toekoms van die klimaat te ondersoek, en waarnemings deur gletsers, klimatoloë en oseanograwe toon dat die teorie van aardverwarming, geformuleer deur die Sweedse wetenskaplikes Arvid Hogbom en Svante Arrhenius in 1894 en 1896, absoluut solied is. Ses dekades het egter verbygegaan vanaf die tydstip waarop Charles Keeling die eerste stelselmatige meting van die konsentrasie koolstofdioksied in die atmosfeer (CO2) begin doen het, wat getoon het dat dit aansienlik toegeneem het sedert die tyd van die Industriële Revolusie. die 18de eeu, en dat dit aanhou toeneem het. Verdere ontwikkeling van die teorie dui daarop dat groot kusgebiede, wat deur honderde miljoene bevolk word, oorstroom kan word deur ys van Groenland en Antarktika te smelt, en dat wydverspreide woestynvorming kan voorkom, wat die Amasone kan insluit. Dit kan die uitwissing van die menslike spesie veroorsaak, wat deur wetenskaplikes vanaf 2004 voorgestel is, soos die Nieu-Seelandse klimatoloog Peter Barrett; die volgende jaar deur die Amerikaners Lee Kump, Alexander Pavlov en Michael Arthur (Kump, 2005); en deur verskillende werke aangehaal deur Mark Lynas (Lynas, 2008); dit is ook grootgemaak deur die paleontoloog Peter Ward, van die Universiteit van Washington (Scientific American, 14-2010). Dit is die moeite werd om te noem dat hoewel Lynas die moontlikheid van uitwissing uitdruklik verwerp, dit beperk is tot 'n suiwer vrywillige stelling, wat nie voortvloei uit die ontleding van die tekste nie. Die Britse wetenskaplike James Lovelock het 'n drastiese beperking van bewoonbare en saaigebiede voorgestel (Lovelock, 2006). Op 'n konferensie wat op 16 Junie 2009 in die stad Seattle gehou is, het hy gesê dat die menslike spesie tot een miljard of minder, of een sesde van die huidige bevolking, verminder kan word.

Alhoewel die wetenskap die afgelope dekades groot vordering gemaak het met die begrip van die probleem, bly die voorspellende vermoë daarvan beperk, as gevolg van probleme met die begrip van sommige aspekte, soos die rol van waterdamp en aerosols, en ook omdat die klimaatsisteem 'n nie-lineêre stelsel is wat bestaan ​​uit gekoppelde nie-lineêre substelsels, soos die atmosfeer, vastelande en oseane, en nie-lineêre stelsels, is berug moeiliker om te ontleed as lineêre stelsels.

Proefskrif vyf:

Hierdie groot vertraging in die persepsie van hierdie verskriklike gevare kan te wyte wees aan die feit dat hierdie teorie voor een van die grootste epistemologiese struikelblokke in die geskiedenis te staan ​​gekom het, die ideologie van fixisme of volharding en stabiliteit van die strukture van die natuurlike wêreld, implisiet in Genesis. van die Ou Testament. Dit was ook die geval met Alfred Wegener se teorie oor die wegdrywing van die vastelande, wat 'n halfeeu geneem het om aanvaar te word, in omstandighede waarin fixisme reeds verskeie verwoestende houe op wetenskaplike gebied gekry het. Hierdie vertraging kon ook beïnvloed word deur die norme en waardes van die wetenskaplike gemeenskappe, op sy beurt die gevolg van die ideologieë en praktyke van die bourgeoisie, wat die wetenskaplike popularisering verswak en geneig is om wetenskaplikes wat direk met die publiek kommunikeer, te diskrediteer., in plaas daarvan om deel te neem aan die opsluiting van gespesialiseerde kennis, alhoewel hierdie opsluiting kan bydra tot die ontwapening van die mensdom te midde van verskriklike gevare.

Proefskrif ses:

Die stigting in 1988 van die Intergouvernementele Paneel oor Klimaatsverandering (IPCC), 'n liggaam van die Verenigde Nasies vir die bestudering van klimaatsverandering, is deur verskeie regerings as 'n verdedigende maatreël bevorder om die wetenskaplike gemeenskappe van klimatoloë, oseanograwe, ens., In verhouding te beheer. op hierdie probleem (Weart, 2003). Amptelike Amerikaanse organisasies soos die National Ocean and Atmosphere Administration (NOAA) het probeer om hul wetenskaplikes te verbied om met die pers in verbinding te tree en hulle te dwing om hul werk aan die presidensie voor te lê sodat dit aangebied kon word tydens wetenskaplike geleenthede en openbare vergaderings en, in 'n in die spesifieke geval, is die gesogte klimatoloog James Hansen verbied om oor openbare radio te praat. Daar was ook gevalle van onderdrukking in Kanada en Australië. Regerings het eintlik 'n vetoreg om te voorkom dat burgers wat nie hou nie, aan die liggaam deelneem. Danksy dit het die regering van president George Bush daarin geslaag om Robert Watson, 'n IPCC-president, wat onvoldoende voubaar was, te verwyder. Bush het die sensuur direk toegepas op dokumente van amptelike organismes wat verband hou met die omgewingsprobleem. Regerings van lande met geen wetenskaplike hoedanigheid neem deel aan die IPCC nie, maar met 'n wesenlike belang in die voortsetting van die huidige energiemodel, soos in die geval van Saoedi-Arabië, sake-organisasies, organisasies verbonde aan fossielbrandstofondernemings, soos die Electric Power Research Institute , gefinansier deur maatskappye in die elektrisiteitsektor wat groot verbruikers van fossielbrandstowwe is, terwyl die belangrikste omgewingsorganisasies afwesig is.

Konserwatiewe Amerikaanse parlementslede wat aan die oliebedryf gekoppel is, en konserwatiewe organisasies soos die Heritage Foundation, het probeer om die IPCC te diskrediteer, omdat die beheer daaroor deur regerings nie so doeltreffend was as wat sommige van hulle wou hê nie. Aan die ander kant is daar die betreurenswaardige rol van die Wêreld Meteorologiese Organisasie, wat ook van die Verenigde Nasies afhanklik is, en wat in 2003 minstens een dokument gepubliseer het, gekenmerk deur flagrante versuim oor die slegste moontlikhede, asook voorstelle vir twyfelagtige maatreëls effektiwiteit.

'N Veragtelike veldtog is aan die gang onder leiding van die sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, Ban Ki Moon, gesekondeer deur Harold Shapiro, voormalige president van die Princeton Universiteit en onder die vaandel van 'n interakademieraad, wat beweer dat die IPCC 'n liggaam is wat gediskrediteer en gedelegimeer word, en probeer dus om strenger beheer op te lê (José Luis Lezama in Reforma del 25 September, p.10). Die Inter-Akademieraad, 'n internasionale organisasie wat 17 wetenskaplike akademies in die wêreld byeenbring, het 'n verslag opgestel wat voorgestel het 'om 'n kritiese oorsig van die prestasie van die IPCC uit te voer.' Hy beskuldig hom daarvan dat hy 'nie opgedateer het in verband met die veranderinge wat die afgelope twintig jaar in die debat oor klimaatsverandering plaasgevind het nie.' Daar word voorgestel dat dit groter deursigtigheid moet soek by die voorbereiding van periodieke verslae soos in die "seleksie van wetenskaplike inligting", en "die keuse van bepaalde politieke alternatiewe waarvoor dit nie toegelaat is nie, moet vermy." Ook dat hy nie voldoende reageer het op kritiek oor die foute daarvan nie en sê dat dit 'moet oopgaan vir alternatiewe perspektiewe op klimaatsverandering'. Dit vra dat '' 'n uitvoerende komitee ingestel word wat lede van buite die wetenskaplike gemeenskap kan insluit, sonder om die vereistes waaraan hulle moet voldoen, te spesifiseer, sodat die hersieningsproses van die verslae strenger word; “Om te voorkom dat projeksies gemaak word oor die toekoms van die klimaat as daar nie genoeg wetenskaplike basis is nie”; en dat daar verseker word dat “die outentieke kontroversies in klimaatwetenskap en alternatiewe visies in ag geneem word” (Lezama, 2010).

Die IPCC het enorme werk gedoen om data en modelle te versamel en te ontleed, en die veldtog wat dit probeer diskrediteer, gebruik ongegronde beskuldigings en geringe foute, wat deur 'n sogenaamde ernstige pers weergegee word, wat voorgee dat hulle dit ignoreer in die ontwikkeling van die wetenskap. foute wees. In sommige aspekte is daar ook groot onsekerhede, byvoorbeeld oor die rol van waterdamp en aerosole, as gevolg van die nie-lineêre aard van die klimaatsisteem, en die gebrek aan teorie oor die fisiese verskynsels wat by die probleem betrokke is. , in die geval van die smelt van die groot ysmassas van Groenland en Antarktika, waarin daar krakings- en wrywingsverskynsels tussen ysmassas is. Maar die IPCC het ook ernstige foute begaan wat daartoe bygedra het om die gevare te onderskat, byvoorbeeld die gebrek aan melding van versadiging van CO2-opname deur gronde, wat die potensiële aardverwarming kan versnel. In hierdie sin beskou voormelde Spencer Weart sy verslae nie as 'n produk van die meerderheidsopinie van klimatoloë nie, maar as "hoogs gekondisioneerde en versigtige, konserwatiewe wetenskap, van die laagste gemene deler" (p. 161-162). Die poging tot regressiewe hervorming wat deur Ban Ki Moon bevorder word, hou dus nie verband met foute van hierdie aard nie. Die doel is om die liggaam se vermoë om bewus te maak van die bedreigings van aardverwarming, te laat afwyk. Met betrekking tot die bogenoemde, is dit die moeite werd om te noem dat die meeste pers nie berig het nie, en nog minder kommentaar gelewer het oor 'n uiters ontstellende gebeurtenis, die vrystelling van metaan, die tweede kragtigste kweekhuisgas, uit die bodem van die Noordelike IJssee, wat het in 2008 plaasgevind, dit wil sê byna 'n eeu vroeër as wat die mees vinnige klimatoloë en oseanograwe verwag het.

Hierdie aangehaalde dokument van die Academies is 'n voortsetting van 'n ander wat in 2007 gepubliseer is, en albei is 'n vorm van oorreik van die wetenskaplike leiers, wat nie die moeite gedoen het om hulself in te lig oor die menings van die duisende wetenskaplikes wat daaruit bestaan ​​nie. Benewens hierdie uitsprake uit die wetenskaplike leierskappe, was daar ander deur individuele wetenskaplikes, waarvan die Amerikaanse fisikus Frederick Seitz die sigbaarste was. Wat die morele gesag van die Akademies betref, kan ons aanvaar dat dit koepels verteenwoordig wat in verskeie gevalle deur regerings gekoöpteer is. Inderdaad, min akademiese organisasies, soos die American Geophysical Union, 'n organisasie met 50 000 lede, het korrekte standpunte oor die aardverwarming (verklarings van die organisasie van 2003 en 2007) uitgespreek en verwerp ook 'n versoek om dokumente van die Staatsprokureur-generaal. van Virginia, deel van 'n vuil veldtog teen die klimatoloog Michael Mann, terwyl ander, met 'n groter gewig, basies die genoemde akademies, verkeerde posisies geopper het. 'N Verklaring van Mei 2009 van Brasilië, Indië, Suid-Afrika, Kanada, Italië, Groot-Brittanje, China, Japan, die Verenigde State, Frankryk, Mexiko, Duitsland en Rusland bevat heeltemal onbehoorlike toegewings aan die fossielbrandstofbedrywe en aan regerings van lande groot produsente en verbruikers. Byvoorbeeld, ondersteuning vir die opsluiting van CO2, 'n onbewese maatstaf wat baie duur sou wees en waarvan die lewensvatbaarheid 'n paar dekades lank sou verg; hulle het ook die gebruik van biobrandstof en natuurlike gas en kernenergie ondersteun. Biobrandstowwe het die vermoë om akkerbougebiede te verminder en sodoende die prys van voedsel en armoede te verhoog, en die produksie daarvan verg groot insette van water en energie; aardgas produseer ook CO2, en 'n nuwe ontginingsmetode is ontwikkel wat die gevaar van besoedeling van waterdraers inhou deur inspuiting van oplossings wat giftige verbindings bevat. Met hierdie ongelukkige optrede stel die Akademies hul aansien in diens van beleid wat die grootste gevaar vir die mensdom verteenwoordig. Die aspek van besluitneming deur liggame soos die Akademies is tot dusver min deur die politiek en sosiologie van die wetenskap bestudeer. In hierdie geval is daar blykbaar geen inligting oor of die lede hiervan geraadpleeg is nie, en in die geval van Mexiko kan ek bevestig dat dit nog nie so was nie. Die hoofpersoon verantwoordelik vir hierdie afwyking was professor Rosaura Ruiz, destyds president van die Mexikaanse Akademie vir Wetenskap.

Dit is ook die moeite werd om te noem dat die voorgenoemde AGU in September 2010 die inisiatief van die Inter-Akademieraad rakende die moontlike hervorming van die IPCC verwerp het.

Wat veral ironies is, is dat Amerikaanse wetgewers in Julie 2009 die kansellasie van die projek vir die finale verwydering van kernafval in Yucca Mountain, Nevada, goedgekeur het, 'n maatreël wat reeds in die verkiesingsveldtog van president Obama ingestel is. Daar is vyf en twintig jaar tevore met hierdie projek begin en daar is 13 miljard dollar daarin belê. Dit is duidelik dat die kansellasie daarvan 'n groot terugslag vir kernenergie is. Dit is die moeite werd om te vra of die agbare leiers van die Akademies in Mei van dieselfde jaar nie bewus was van die dreigende gebeurtenis nie, of dat dit wel so was, maar dit beskou as 'n gebeurtenis van min belang, in welke geval hulle volkome bewusteloosheid kan word geglo. .

Proefskrif sewe:

Hierdie bruin veldtog - in teenstelling met groen - waarin mnr. Ban Ki Moon die boegbeeld vertolk, het voorspelers in verskeie ander wat sedert die 1960's plaasgevind het, in alle gevalle in die Verenigde State, hoewel dit 'n effek in ander lande gehad het. Die eerste is deur die chemiese industrie ontketen, met die ondersteuning van organismes wat deur hom gemanipuleer is, soos 'n vereniging van chemici in die vervaardigingsbedryf, teen die bioloog Rachel Carson, wat die skadelike uitwerking op die mens se gesondheid en die omgewing van plaagdoders organokloriene, soos die as DDT. Die tweede was die histeriese veldtog deur Amerikaanse en Duitse politieke en sakeleiers, met die deelname van sommige wetenskaplikes en ideoloë van 'werklik bestaande sosialisme' en Latyns-Amerikaanse populisme, soos Amílcar Herrera en Oscar Varsavsky, teen die bogenoemde boek 'Limits of growth'. ". Die derde was dié van die tabakondernemings teen klagtes oor die gesondheidsskade deur tabak. Die vierde was die veldtog van die Atomic Industrial Forum, 'n organisasie voor die oligopol van die kernbedryf, teen diegene wat die gevare en waarskynlik onoplosbare probleme soos afval aan die kaak stel. Die huidige is gelyktydig met die poging om die kernbedryf te laat herleef.

In verskeie gevalle het dieselfde karakters en organisasies aan meer as een van hierdie veldtogte deelgeneem. Een hiervan was die genoemde wetenskaplike Frederick Seitz, wie se aansien gebaseer is op werke wat voor 1941 gepubliseer is. Nadat die Verenigde State die Tweede Wêreldoorlog betree het, het hy, soos baie ander wetenskaplikes, by militêre navorsing aangesluit, maar anders as die meeste hiervan, wat teruggekeer het na die burgerlike oorlog die lewe sodra die oorlog geëindig het, het in die militêre burokratiese apparaat gebly, waarin hulle hulself onderskei het deur hul warm gedrang. Daar moet op gelet word dat Seitz president van die National Academy of Sciences was in omstandighede waar hy dekades lank nie meer aktief deelgeneem het aan wetenskaplike navorsing nie. Die tabakmaatskappye het hom $ 700,000 betaal vir sy deelname aan 'n valse veldtog wat daarop gemik was om die openbare mening te mislei. In die negentigerjare publiseer hy tekste wat die werklikheid van aardverwarming in die Wall Street Journal ontken.

Proefskrif agt:


Twee van die belangrikste wetenskaplike ontdekkings in die geskiedenis het die afgelope vyftig jaar plaasgevind. Die eerste was die ontdekking van supervulkane, wat in teenstelling met die reeds bekende vulkane, wat in staat is om betreklik beperkte gebiede te verwoes, effekte op een kontinent of meer as een kan hê. Die tweede is die mees traumatiese gebeurtenis in die geskiedenis, wat ons spesie tot op die rand van uitwissing gebring het, die uitbarsting 72 000 jaar gelede van 'n supervulkaan op die eiland Sumatra, Indonesië, wat die aantal mense sou verminder tot 2000; data vasgestel deur genetiese prosedures.

Die oorgrote meerderheid van die bevolking se onkunde oor hierdie feite, die beperking daarvan op die gebied van navorsers in die aardwetenskappe, kan nie toevallig wees nie en is fundamenteel vir die sosiologie en politiek van die wetenskap. Ek stel voor dat dit te wyte is aan die invloed, nie omdat dit diffus minder effektief is nie, van die beleid en ideologieë van die bourgeoisie, wat die verspreiding van nuus oor natuurlike en sosiale rampe vrees en haat, aangesien onsekerheid 'n hindernis vir akkumulasie kapitaal.

Proefskrif nege:

Vir die smelt van Antarktika en Groenland, wat nie sou plaasvind nie as gevolg van die direkte gevolge van die toename in temperatuur, maar deur die bogenoemde kraak- en skuifverskynsels van sommige yslae op ander, waarin water die rol van smeermiddel, of van hierdie, speel op rotsagtige oppervlaktes is daar geen voorspellende vermoë vir seevlakstyging nie, slegs 'n boonste grens, ongeveer 70 meter, en paleoklimatologiese gegewens van aardverwarming wat miljoene jare gelede plaasgevind het. Daarbenewens is daar 'n vertraging tussen die toename in kweekhuisgasse in die atmosfeer, wat hierdie opwarming veroorsaak, en die gevolge daarvan, omdat die seë nie in termiese ewewig met die atmosfeer is nie, en dit kan 'n millennium duur. Dit impliseer dat selfs al is die mees drastiese beleid toegepas om die emissies van gasse wat bydra tot aardverwarming, ook kweekhuisgasse genoem, te beperk, dit nie noodwendig die waarborg dat die gevolge van aardverwarming vertraag of omgekeer kan word nie, dan is dit onmoontlik om te waarborg die oorlewing van die menslike spesie of die bestendigheid van voldoende bewoonbare en bewerkbare gebiede. 'N Ander faktor wat kan beïnvloed, is die onvoldoende kennis van sommige mariene ekosisteme. Kusgebiede of gebiede met lae hoogte bo seespieël, soos 'n groot deel van Bangladesj, en die klein eilandlande in die Karibiese Eilande, Indië en die Stille Oseaan, en verskeie groot kusstede, soos Londen, New York, New Orleans, sal veral geraak word. Sjanghai en Mumbai. Daar is ook die moontlikheid dat groot hoeveelhede metaan gevind word in permafrost, bevrore grond wat tien miljoen vierkante kilometer beslaan in gebiede van Siberië, Noord-Rusland, Skandinawiese lande, Groenland, Kanada en Alaska, in die atmosfeer vrygestel word; en van die sogenaamde klatrate, molekulêre verbindings van water en metaan, wat in verskillende mariene gebiede voorkom. Solank ons ​​weet hoe om CO2-uitstoot te beperk, alhoewel dit om politieke redes baie moeilik is, het ons geen manier om metaanvrystelling te beperk nie. As u metaan met lug meng, kan dit verwoestende ontploffings oor groot gebiede tot gevolg hê.

Aangesien daar geen groter of edeler oorsaak kan wees as die oorlewing van die spesie nie, en gegewe die grootte van die onsekerhede, kry die probleem 'n onvermydelike etiese dimensie, dit wil sê, dit regverdig die aanvaarding van die mees drastiese en duurste maatreëls, basies die vermindering van die kortstondige tyd in die gebruik van fossielbrandstowwe, en 'n drastiese beperking, deur die gebruik van petrolrantsoenering, die gebruik van die motor, wat vervang moet word met openbare vervoer, wat minder brandstof verbruik per passasiers-kilometer vervoer, dan genereer dit minder CO2.

Proefskrif tien:

Die noodsaaklikheid om kweekhuisgasvrystellings te verminder, beginnend met CO2, is dus 'n eis van die hele mensdom, en slegs sommige sakegroepe verwerp dit openlik, soos die Monterrey-nyweraars in Mexiko, wat president Felipe Calderón verwyt het omdat hulle hoë doelstellings vir die vermindering van emissies aanvaar het. omdat hulle 'moes voortgaan om uit te saai sodat hul bedrywe baie geld kon verdien' (Reforma, 30ix2010, bl. 13), 'n posisie wat ondersteun is deur die redaksieskrywer Manuel J.Jáuregui, wat ter verdediging van die voorgemelde hy gekom het tot die onsinnigheid om te skryf dat vir Mexiko '- tans is die kwessie van koolstofvrystelling irrelevant' (ja lesers, met hoofletters, Reforma, 1X2010, bl. 10). Die genoemde menings is waarskynlik verteenwoordigend van die burgers, want blykbaar het niemand wat as woordvoerder of ideoloog geïdentifiseer kan word, hom in die teenoorgestelde rigting uitgespreek nie. Die meeste regerings het nie net niks gedoen om die uitstoot te beperk nie, maar ook toegelaat dat hulle vinnig groei. Dit is omdat, hoewel die vermindering van kweekhuisgasse die mensdom se vooruitsigte op oorlewing sal verbeter, dit baie lande sal benadeel, wat groot kapitaalverswakking sal ervaar in hul produksie-, verwerkings- en vervoerbedryf vir fossielbrandstowwe, en in lande wat groot verbruikers is en groot beleggings benodig. om hulle te vervang. Die harde kern van die opposisie teen doeltreffende maatreëls om aardverwarming te beheer, bestaan ​​veral uit 'n groep van vyftien of twintig lande, groot produsente, verbruikers en uitvoerders van fossielbrandstowwe, en 'n land wat hoop om 'n groot produsent en uitvoerder te word. (Brasilië). Nie net sou hierdie lande benadeel word deur hul posisie binne 'n internasionale magshiërargie nie, maar sommige sou hul belangrikste en byna enigste inkomste verloor, wat ook aansienlike sektore van die proletariaat sou benadeel, nie net in die bogenoemde bedrywe nie, maar ook deur die voorbeeld van die motorbedryf. Alhoewel daar sektore van die bourgeoisie is wat baie skade kan berokken, soos versekeringsmaatskappye, en ander wat bevoordeel kan word, soos produsente van toerusting vir hernubare energie, is dit meestal marginale sektore in die klas, so tot dusver was dit nog nie in staat wees om 'n beleid te vorm wat strydig is met die belange van die dominante sektore. Dit is opmerklik dat General Electric en Siemens, wat een van die grootste ondernemings is wat toerusting vir die elektriese industrie vervaardig, dit ook vervaardig vir die opwekking van windkrag. Die eerste vervaardig vyftien duisend eenhede van 1,5 megawatt kragopwekkers, en is op die derde plek wêreldwyd in verkope hiervan vir 2009 (Rodríguez, 2010 en internet). Maar ons kan aanneem dat, aangesien die klein grootte van hierdie sektor ten opsigte van opwekking wat fossielbrandstowwe gebruik, dit marginaal bly binne die ondernemings van hierdie ondernemings.

As die reaksie op die publikasie van "Limits of growth" die histerie was van sommige politieke en sakeleiers, in die huidige situasie, waarin 'n bedreiging heeltemal ooreenstem met die visie van "Limits ...", is die antwoord stilte, plus die organisasie van die Confucianisme wat deur frontorganisasies van die fossielbrandstofondernemings bevorder word; onderdrukking, veral deur amptelike Amerikaanse agentskappe, en sommige kosmetiese hervormings wat die tegnologiese aspekte van die energieproduksie- en vervoermodel ongeskonde wil laat. Die burgerskap het en kan nie 'n effektiewe beleid hê om klimaatsverandering te konfronteer nie, en dit was nog nooit so ingewikkeld nie en het nie 'n gebrek aan opsies nie; die onverantwoordelikheid en triomfalisme was nog nooit so sigbaar nie, en die kans op 'n drastiese verandering daarteen was nog nie groter nie van die klassekorrelasie van kragte wêreldwyd.

Proefskrif elf:

Daar is verskeie tekens dat sommige regerings nie van plan is om hul olie-gebaseerde energiemodel te verander nie. Dit is die moeite werd om te noem die versnelde aansprake op soewereiniteit oor die Arktiese Oseaan deur kuslande, wat aanvaar dat daar groot reservate onder die waters bestaan: die Verenigde State, Kanada, Ysland, Denemarke, Noorweë en Rusland (Gamble, 2009). Nog 'n ooreenkoms is die ooreenkoms wat in September 2010 tussen Venezuela en China gepubliseer is, waardeur die tweede land 'n krediet van 20 miljard dollar gee om ontwikkelingsprojekte te finansier, wat betaal sal word met die verkoop van ru-olie, 200.000 vate in 2010, 300,000 in 2012, om by te voeg tot die 500,000 wat reeds in 2009 gestuur is, plus 400,000 wat 'n binale gesamentlike onderneming sal produseer, plus die bogenoemde 300,000, waarmee die totale bedrag wat na China uitgevoer word, gelyk is aan die uitvoer na die Verenigde State, of 85% van die Venezolaanse olieproduksie sal na hierdie land gaan (Zibechi, 2010). Daar moet bygevoeg word dat Venezuela 'n soortgelyke ooreenkoms met Belo-Rusland onderteken het. Dit lyk duidelik dat nie Venezuela of China bang is dat die uitputting van die hulpbron, of internasionale ooreenkomste oor aardverwarming, hierdie uitvoer in die volgende twintig jaar kan beïnvloed nie.

Proefskrif Twaalf:

'N Onthullende aspek van die kriminele gevoelloosheid van alle regerings was die absolute gebrek aan reaksie tydens die Kopenhagen-vergadering, einde 2009, op die versoek van verteenwoordigers van die klein eilandlande in die Karibiese Eilande, Indië en die Stille Oseaan, om 'n verminderingsdoel te stel uitstoot sodat die gemiddelde temperatuur nie meer as 1,5 ° C gestyg het nie, om te verhoed dat die stygende seevlakke dit laat verdwyn en sodoende miljoene vlugtelinge skep.

Maar daar was ook 'n ander belangrike aspek in Kopenhagen, waarin die ooreenkoms dat die temperatuur nie meer as 2 ° C moet styg nie, die feit dat daar geen sekerheid bestaan ​​oor die verband tussen die toename in die konsentrasie van kweekhuisgasse in die atmosfeer en die toename nie. in gemiddelde temperature, aangesien dit onbewese teorieë en ook vertraagde effekte is. 'N Mens kan jou afvra of die agbare verteenwoordigers van die lande wat die vergadering bygewoon het, nie bewus was van hierdie onsekerheid nie, of hulle voorgegee het om dit te ignoreer. Hoe dit ook al sy, die erkenning van onkunde kon daartoe gelei het dat miljoene mense op die gevaarlikheid van die situasie gewaarsku het, terwyl die toespeling van die onderwerp vermy kon word tot die valse persepsie dat daar geen beginselprobleme in die kwessie van rem was nie. aardverwarming, dit wil sê die situasie kan beheer word.

Proefskrif Dertien:

Die moontlikheid bestaan ​​om goedkoop en uitvoerbare maatreëls toe te pas om op kort termyn geïmplementeer te word om die emissies van CO2 en kweekhuisdeeltjies (roet), wat 'n aerosol is wat bydra tot aardverwarming, aansienlik te verminder. Die massiewe installering van sonkragverwarmers, byvoorbeeld in Israel, 'n land waar 85% van die koshuise beskik, laat 3% van die totale verbruikte energie bespaar; In 2006 het Spanje 'n soortgelyke wet as Israel aanvaar, wat vereis dat dit in enige nuwe woning geïnstalleer moet word.

El hollín es generado por quema de leña y motores diesel, en el primer caso por los campesinos y pobres urbanos de países menos desarrollados, como Guatemala, México, Honduras, El Salvador, Nicaragua, Perú y Brasil; países de Africa, como Zambia, Angola y Zimbabwe; y asiáticos como India, China, Bangla Desh, Myanmar, Kampuchea, Irán, Tailandia, Corea del Sur y Vietnam. El hollín también es generado por la quema de biomasa y bosques, para el tipo de agricultura practicado por muchas comunidades indígenas en México y Centroamérica. El descubrimiento de que las partículas de hollín contribuyen al calentamiento global fue resultado de investigaciones realizadas desde el año 2003 por varios grupos estadounidenses, de los que el más conocido es el dirigido por V.Ramanathan, del Instituto Scripps de Oceanografía de San Diego. Según éste el hollín causaría 400000 muertes anuales en la India, y además sería responsable de la mayor contribución al deshielo del Ártico y al de los glaciares del Himalaya, al disminuir la reflectividad del hielo. En México se ha estimado que sería la primera causa de muerte en niños menores a cinco años.

La contribución del hollín al calentamiento global sería del mismo orden de magnitud que la del metano, hasta ahora considerado el segundo gas de invernadero (Ramanathan, 2008). Cabe mencionar que no hay acuerdo entre los investigadores sobre la contribución del metano, y que la caracterización del efecto de las partículas de hollín introduce una nueva dimensión en el problema, en cuanto a la posible interacción entre éstas y el gas.

El reemplazo de los ineficientes fogones de barro en que se quema la leña por fogones mejorados y cocinas solares representaría una significativa mejora en la calidad de vida de centenares de millones de campesinos, particularmente de mujeres y niños que se pasan horas buscando leña y que son víctimas de enfermedades pulmonares debido a su combustión incompleta. Los filtros para escapes de motores diesel tienen un costo al alcance de cualquiera que tiene suficiente dinero para poseer un automóvil.

Debido a las incertidumbres mencionadas es difícil estimar el efecto de la introducción masiva de calentadores solares en los países en que hay suficiente insolación, y también lo es la del efecto que podrían tener las medidas de control de partículas de hollín, pero podríamos sugerir una estimación con un cierto margen de incertidumbre, en el rango del 10 al 15%.

Si estas medidas ni se discuten ni se toman, considerando además que el problema de las partículas también es un problema de salud pública, es porque su aplicación no solamente tendría efectos materiales, también tendrían el potencial de aumentar la conciencia ambiental de grandes masas atrasadas y marginadas.

Tesis Catorce:

Es sabido que el presidente de Venezuela Hugo Chávez proclama un “socialismo bolivariano” o “socialismo para el siglo XXI”, cuyo perfil no está demasiado bien definido. No me interesa discutir en este texto los aspectos positivos de la política de Chávez, tales como su resistencia al imperialismo estadounidense y contra los sectores conservadores de su país, o los cambios en la situación de las masas trabajadoras. Pero sí quiero señalar que hay un aspecto del socialismo que debería ser tan válido en el siglo XXI como lo fue en el XIX, es decir el internacionalismo proletario, o si se prefiere generalizar un internacionalismo de toda la humanidad. Seguir produciendo, consumiendo y exportando petróleo u otro combustible fósil en el momento en que el calentamiento global es el mayor problema de la humanidad equivale a beneficiarse con la desgracia ajena, que terminará por ser la propia, o sea es antagónico a este internacionalismo, y lo mismo es aplicable a Bolivia, que es un exportador de gas, y al gobierno y a todos los partidos políticos mexicanos, que no dijeron una sola palabra sobre el calentamiento global durante el debate sobre reforma energética del 2009, cuyo punto central era cómo extraer más petróleo. Es comprensible, especialmente para el caso de Venezuela, en que la exportación petrolera ha sido y sigue siendo el eje de su economía, que no sería fácil ni barato, ni serían obvios los caminos para dejar de ser un país petrolero, y que este objetivo no podría ser alcanzado de inmediato. Pero la política de los que toman el problema con la seriedad que merece, que necesariamente debe llegar a ser la de toda la humanidad, si es que se desarrolla un gran movimiento de masas a nivel mundial para salvarnos de los horrores que nos amenazan, tiene como eje central la reducción drástica en el menor tiempo posible de la producción de combustibles fósiles.

Es por ello imposible confiar en los gobiernos, o en organismos internacionales para frenar el calentamiento global. Sólo la formación de partidos políticos o grandes movimientos de masas, preparados para imponer medidas como boicots comerciales, y en última instancia contribuir al derrocamiento, por los medios que sean necesarios de los gobiernos de mayor peso a nivel internacional que se oponen a la aplicación de las medidas ya mencionadas, podría tener posibilidades de imponer estas limitaciones.

Este tipo de medidas sólo podrían llevarlas a cabo partidos o movimientos que hoy no existen, o apenas si existen en forma embrionaria. El fundador del ecosocialismo fue el socialista inglés William Morris, quien planteó en 1890 que al proletariado no le bastaría tomar el poder y el control del sistema de fuerzas productivas existente, sino que debería poder decidir qué se produce, cómo se produce y cómo se distribuye. Por supuesto que en la actualidad ello incluiría necesariamente los medios de transporte.

En tanto que los teóricos del socialismo vieron la posibilidad de la dictadura del proletariado en función de constituir a éste como clase dominante, y aplastar la resistencia de la burguesía a la expropiación de sus medios de producción, es concebible una dictadura del proletariado que tenga objetivos más limitados. En otras palabras, la salvación de la humanidad debe tener prioridad sobre la necesidad del cambio de las relaciones sociales. Por ello el objetivo central no sería la liquidación del capitalismo sino la aplicación de restricciones drásticas sobre lo que se produce y cómo se produce, y sobre los medios de transporte. Ello podría implicar grandes pérdidas para determinados sectores del capital. Por supuesto que ello no podría lograrse sin un cambio importante en las relaciones de fuerzas entre las clases, pero la tarea prioritaria es asegurar la supervivencia de la humanidad, si es posible sin que se produzca un gran retroceso. Una vez logrado este objetivo, si es que se logra, no sabemos en cuanto tiempo, se podría avanzar hacia la liquidación del capitalismo.

A primera vista parece muy improbable que movimientos que se encuentran en una etapa embrionaria pudieran lograr objetivos de semejante tamaño. Pero hay factores que juegan a su favor. Si comparamos la situación mundial actual con la de 1989, cuando se derrumbó el “socialismo realmente existente”, lo que llevó a algunos acelerados ideólogos del capitalismo a asegurar su eterna supervivencia, no tenemos razones para creer que está más fuerte que en ese entonces. Hechos tales como el derrocamiento por movimientos de masas de gobiernos electos, como ocurrió en Argentina en 2001 y en Bolivia en 2003, y que reflejan un universal desprestigio de la democracia representativa; el empantanamiento de los intentos de convertir a países como Irak y Afganistán en semicolonias de la superpotencia, y la declinación de la hegemonía de ésta; las grandes movilizaciones de millones de proletarios en Grecia desde marzo del 2010, en España y Francia en septiembre y octubre; y el gran éxito, del 20% de los votos, de Marina Silva, candidata del Partido Verde brasileño en la elección del 3 de octubre, son elocuentes señales del resurgimiento del movimiento obrero contra las políticas neoliberales y del auge de los movimientos ambientalistas.

Por supuesto que sería una ilusión creer que un cambio de este tipo podría lograrse sólo a través de la aplicación de medidas coercitivas. Sería necesaria también la liquidación de la ideología del progreso, y de su elemento más destructivo, la de dominación de la naturaleza. La humanidad no puede liberarse de esta amenaza mortal sin cambiarse drásticamente a sí misma, y un elemento central en este cambio es la transformación de sus relaciones con la naturaleza.

Tesis quince:

En 2009 los científicos Wassily y Alexei Nesterenko y Alexei Yablokov publicaron un libro en el que muestran, contra un fraudulento reporte elaborado por el Organismo Internacional de la Energía Atómica en complicidad con la Organización Mundial de la Salud, y de la burocracia nuclear post-soviética, que el número de muertes debido al accidente de Chernobyl está en el orden de un millón, en otras palabras que un reactor nuclear del tamaño del de Chernobyl no es menos peligroso que un arma nuclear. En este aspecto, las iniciativas de los presidentes de Venezuela Hugo Chávez, y del de Bolivia Hugo Morales, de los que el primero ya firmó un contrato con Rusia para construir una central nuclear y el segundo ha expresado una intención similar, resultan deleznables, porque se trata básicamente de medidas para subir en la jerarquía internacional de poder. Independientemente de los méritos que los citados pueden tener en varios aspectos, la búsqueda de medios para ascender en esta jerarquía es incompatible con el socialismo y con los intereses de los pueblos, y en el caso de Morales, se muestra como un hipócrita o por lo menos un inconsciente, ya que se la pasa hablando de la “madre tierra”, para terminar adoptando la tecnología más peligrosa y contaminante.

Frente a los peligros de la energía nuclear y del calentamiento global la humanidad tiene derecho a defenderse. Sugiero la convocatoria de un Tribunal Internacional de los Pueblos, siguiendo el modelo del Tribunal Russell, convocado en 1966 por los filósofos Bertrand Russell y Jean Paul Sartre, y que enjuició los crímenes de los imperialistas estadounidenses contra el pueblo de Vietnam; y posteriormente en 1974 y 1976 los de las dictaduras de Brasil y Chile.

Un Tribunal Internacional Para la Energía Nuclear y el Calentamiento Global debería enjuiciar a los gobiernos de Ucrania, Belarús y Rusia, al Organismo Internacional de la Energía Atómica y a la Organización Mundial de la Salud, por el gigantesco encubrimiento respecto al número de víctimas del accidente nuclear de Chernobyl. Debería asimismo enjuiciar a los gobiernos que son grandes productores, exportadores y consumidores de combustibles fósiles, como China, Estados Unidos, Rusia, India y Japón, y grandes exportadores como Arabia Saudita, Kuwait, Emiratos Arabes, Irak e Irán, que se niegan a cualquier acuerdo que implique la reducción de su uso; y a las grandes compañías de esta rama, como Exxon, y organismos conservadores que la hacen de frente de éstas, como la George Marshall Foundation, el Cato Institute, y el American Competitive Institute, principales responsables de la campaña de negación de la existencia del efecto invernadero y de calumnias contra los científicos que han investigado el tema y creado conciencia entre millones de las grandes amenazas que el modelo energético actual representa para la humanidad.

Mauricio Schoijet – http://marxismoecologico.blogspot.com/

Referencias

  • Jesse Gamble “Arctic landgrab” en Scientific American Earth 3.0, vol. 19, no. 1, p. 58-63.
  • Lee Kump et al “Massive release of hydrogen sulfide to the ocean surface and atmosphere during intervals of oceanic anoxia” en Geology, vol. 33, no. 5, p. 397-400, mayo de 2005.
  • James Lovelock “The Vanishing Face of Gaia”
  • James Lovelock “The Revenge of Gaia” (2006)
  • Mark Lynas “Six Degrees: Our Future on a Hotter Planet”, National Geographic, Washington (2008).
  • Wassily y Alexey Nesterenko y Alexei Yablokov “Chernobyl: Consequences for People and the Environment”, New York Academy of Sciences y Blackwell (2009).
  • V.Ramanathan, artículo en Nature Geoscience del 23iii2008.
  • Karla Rodríguez “Interesa a GE negocio eólico” en Reforma, sección Negocios, 4X2010, p. 7.
  • Spencer Weart “The discovery of global warming”, Harvard U.P., (2003), p. 161-162.


Video: WATCH: Greta Thunbergs full speech to world leaders at UN Climate Action Summit (Mei 2022).